صعود منحني«پيامك بازي» در نمودار«فرار ازارتباط جمعي» و عزلتگرايي درنيمي از جامعه جوان ايران
گروهي از كارشناسان، نسبت به شيوع آسيبهايي همچون «فرار از ارتباطات جمعي، گروهي و خويشاوندي»، «عزلتگرايي» و در نتيجه خلوتگزيني گاه ناسالم، حداقل در نيمي از جامعه جوان هشدار ميدهند. به گزارش خبرنگار «اجتماعي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين كارشناسان، آسيبهاي رفتاري را مجموعهاي از رفتارهاي ناسالم جسمي، رواني، فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي و عاطفي ميدانند كه نتايج منفي از جمله رنجآوري در زندگي فردي و اجتماعي افراد برجاي ميگذارند؛ در بسياري مواقع، همزمان بروز و يكديگر را تشديد ميكنند و از اين طريق، درمان و مقابله با آنها دشوارتر و هزينهبرتر ميشود. طبق گفتههاي آنها، در اين ميان، فردگرايي و دوري از ارتباطات خويشاوندي و جمعي سالم، آسيبي اجتماعي و رفتاري است كه شايد نمود كنوني آن در جامعه كه از دلايل مختلف ناشي ميشود، به راحتي قابل پذيرش باشد؛ آن چنان كه اظهار بيعلاقگي فرزندان نسبت به حضور در ميهمانيهاي خانوادگي اعم از ديدارهاي خويشاوندي، مبدل به ديواري دفاعي و مستحكم گشته كه والدين نيز نسبت به شكاندن آن، آن چنان اصراري ندارند. اين آسيبها كه اغلب از آغاز دوران بلوغ و نوجواني، ظهور پيدا كرده و تمايلات افراد نسبت به حضور در جمع و دوري از عزلت را كاهش ميدهد و با عبور از اين دوران پرمخاطره تا حدي كمرنگ ميشود، چندي است كه به جامعه جوان كشورمان نيز تا حدي سرايت كرده كه كارشناسان تربيتي و رفتارشناسي نسبت به اعلام هشدار به خانوادهها براي پيشگيري از ابتلاي فرزندان به آن يا جلوگيري از ادامه گرايش آنان به اين آسيب، احساس نياز كردهاند. قابل توجه، اين است كه ابتلا به آسيبهاي مذكور، آثاري در پي دارد كه نه تنها شخص عزلت پيشه، بلكه اطرافيان نيز از آن در امان نيستند؛ اما مهم، اين است كه به طور دقيق، چه عواملي شيوع فردگرايي و فرار از ارتباطات جمعي، گروهي و خويشاوندي در جمعيت جوان ايران را موجب شده و آيا كنترل اين عوامل در توان والدين و اطرافيان و اساسا، قابل پيشگيري يا كمرنگتر شدن هستند؟ و در اين حال، نكته ديگري كه در ذهن ميگنجد، اين است كه آيا بيتوجهي نسبت به مشاهده اين ناهنجاري در رفتارهاي فرزندان، خود عاملي موثرتر از موجبات ابتلا، براي «عادت گزيدن عزلت» و در نتيجه ابتلا به آثاري كه در نوع خود شايد خطرساز نيز باشند، نخواهد بود؟! مغفول ماندن آموزش مهارتهاي زندگي، رشد آسيبهاي رفتاري و اجتماعي در كشور را در پي داشته است دكتر بهرام يگانه ـ رييس انجمن مبارزه با آسيبهاي رفتاري ـ در گفتوگو با خبرنگار «اجتماعي» خبرگزاري دانشجويان ايران، ضمن اذعان به شيوع قابل توجه فردگرايي و دوري از ارتباطات جمعي و دوستانه سالم، ارتباطات خويشاوندي و يا حتي ارتباطات خانوادگي حداقل در نيمي از جامعه جوان ايران، خاطرنشان كرد: عوامل مختلفي همچون تامين نشدن نيازهاي فردي اعم از محبت از سوي والدين يا اطرافيان و آغاز معاشرت با افراد ناسالم و مخالف ارزشهاي اجتماعي از عواملي است كه دوري جوانان از ارتباطات خانوادگي و سالم و يا گرايش به عزلت نشيني را به همراه دارد. وي ادامه داد: ترك تحصيل و بيكاري يا تن دادن به مشاغل ناسالم و غيرقانوني، گرايش به اعتياد و دخانيات يا مواد مخدر و اعتيادآور به ويژه مواد صنعتي، رفتارهاي خشونتآميز و پرخاشگرانه، نداشت الگوي سالم و پذيرفتني و به طور عمده، نا آگاهي نسبت به شيوهها، مهارتها و كيفيت زندگي از ديگر مواردي است كه در شيوع قابل توجه اين آسيب در ميان جوانان ايراني موثر بوده است. يگانه با تاكيد بر اين كه آشنا نبودن افراد به ويژه جوانان كشور با مهارتهاي زندگي، ريشه اصلي رشد آسيبهاي رفتاري در جامعه است، تصريح كرد: آموزش اين مهارتها كه بايد از ابتداي دوران نوجواني توسط خانوادهها و نظام آموزشي كشور به طور جدي آغاز شود، آن چنان مغفول مانده كه رشد بسياري از آسيبهاي رفتاري در جامعه را درپي داشته و در اين ميان، شيوع برخي از اين ناهنجاريها قابل توجهتر است. رشد پيامك بازي با شيوع فردگرايي و دوري از ارتباطات اجتماعي نوجوانان نياز به «عرضه بيانتظار محبت» دارند، تا در جواني عزلتگرا نشوند رييس انجمن مبارزه با آسيبهاي رفتاري همچنين خاطرنشان كرد: در ميان آثار منفي كه رشد گرايش به فردگرايي و دوري از ارتباطات خويشاوندي و جمعي سالم در جامعه جوان در پي دارد، تمايل به استفاده بيش از حد معقول از ابزارهاي الكترونيك از جمله كامپيوتر و تلفن همراه است كه نمود آن را ميتوان در افزايش «پيامك بازي»، چت كامپيوتري و انجام بازيهاي رايانهاي مشاهده كرد. يگانه گفت: البته متاسفانه اين اقدامات، عليرغم تاثيرات خطرناك، كمتر از سوي خانوادهها مورد توجه و مواجهه بر اساس اصول روانشناختي روابط خانوادگي مود توجه قرار ميگيرد. وي همچنين عنوان كرد: برقراري ارتباط عاطفي و نزديك با فرزندان از دوران نوجواني و به اصطلاح «عرضه بيانتظار محبت» و همچنين توجه به نيازهاي مختلف جسمي و روحي آنها در اين دوران، اقدام بسيار موثر و شايد مهمترين اقدام در راستاي پيشگيري و كاهش گرايش فرزندانشان در دوران جواني، به دوري از والدين و يا جمعهاي سالم خانوادگي محسوب ميشود. رفتارهاي جنسي ناسالم، از آثار منفي شيوع «خلوت گزيني» جوانان بر اثر بيتوجهي والدين، افراد، عزلت گرايي نوجواني را با خود به دوران جواني سوغات ميبرند! دكتر اردشير فاضلي ـ دارنده دكتري تخصصي روانشناسي تربيتي ـ نيز در اين باره به خبرنگار ايسنا، ميگويد: از عمده آثار خلوتگزيني روبه رشد جوانان ايراني و بيتوجهي والدين و اطرافيان نسبت به اين آسيب ميتوان، ناديده گرفتن مسووليتهاي خانوادگي و كم توجهي به نزديكان و علايق آنها، تن دادن به رفتارهاي جنسي ناسالم و فرار از ازدواج و بيتوجهي در انتخاب همسر يا ازدواج نامناسب و منجر به طلاق را عنوان كرد. وي بيتوجهي به بهداشت جسمي و رواني، كم تحركي و به اصطلاح عام تنپروري، بيعلاقگي به حفظ بهداشت محيط، كم توجهي به تغذيه سالم، استعمال دخانيات و سوءمصرف مواد اعتيادآور، فرار از مطالعه و بيانگيزگي نسبت به در جريان رويدادهاي روز قرار گرفتن، فرار از قانون و ناديده گرفتن مقررات، هنجارشكني اجتماعي، گرايش به معاشرت با دوستان ناسالم و همچنين حضور در اماكني كه رفتارهاي پرخطر در آنها اتفاق ميافتد، را از ديگر آثار منفي رشد آسيب خلوت گزيني در ميان جوانان ايران برشمرد. اين كارشناس همچنين با اشاره به اين كه متاسفانه به دليل ناآگاهي والدين، بسياري از نوجوانان، عزلت گرايي و خلوت گزيني را با خود به دوران جواني سوغات ميبرند، يادآور ميشود: هرچه خانوادهها با نتايج و آثار مستقيم منفي ابتلا به اين آسيبهاي رفتاري ناآشناتر باشند، كمتر ميتوانند فرزندان خود را به ارتباطات خانوادگي، خويشاوندي و گروهي سالم تشويق كنند و طبيعتا اين امر، نه تنها موجبات رنج فرزندان، بلكه موجبات آزار خود والدين را در پي دارد
No comments:
Post a Comment